AnGeViL さんのプロフィールผู้หญิงธรรมดาที่มีความรั...フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
|
3月16日 กัญญ์ภาวันนี้ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัว
โอ้ยยยย โอ๊ยย
น่าจะมาจากการนอนไม่พอมาสองวันติดกัน
ใต้ตางี้
โบะแล้วโบะอีกเหอะ
มันไม่ได้ช่วยให้ดูดีขึ้นหรอก
555+
แต่ว่าช่วยให้สบายใจขึ้น
หลังจากที่ต้องคิดมากเรื่องเพื่อนมาหลายวัน
ก็ต้องปลงตกว่า
เราก็คงทำได้เท่าที่เค้าจะแบ่งที่ว่างให้เราทำล่ะนะ
จะยังไงซะก็ไม่มีใครเข้าไปบังคับใจใครได้อยู่แล้วล่ะเนาะ
อืม...ถูกแล้วล่ะ
ฉันก็ยังคงต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
ยังรักและเป็นห่วงเหมือนเดิม
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกันมันคงเปลี่ยนแปลงไปล่ะนะ
ช่วงนี้ก็ยังมีชีวิตลุ้น ๆ เหมือนเดิม
ลุ้น..เพื่อให้ทุกอย่างมันดีขึ้น เพื่อคนสองคน
เพื่อคนอีกสองคน..เพื่อตัวฉันเอง
ว๊า วา วา....จะต้องใช้ชีวิตให้มีความสุขนะกัญญ์ภา
ถ้ามองโลกในแง่บวก ใจเราก็จะเป็นสุขมากขึ้นใช่ไหม...อืม...ต้องใช่สิ 3月14日 กัญญ์ภาไม่ถึงกับเป็นพายุใหญ่...แต่ก็ทำให้อ่อนไหวไปเหมือนกัน
บ่อยครั้งที่เสียใจ เพราะ เพื่อน
ครั้งนี้
ก็แค่เป็นอีกครั้งที่เสียใจ...เท่านั้นเอง
ถ้าไม่รู้สึกอะไร ก็ไม่สามารถไปบังคับให้รู้สึกอะไรได้หรอกนะ
และที่ของมึงในใจกู ก็จะยังเป็นที่เดิมเสมอ
กูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
คำถามที่มีมากมายในใจ ส่วนมากก็ขึ้นต้นด้วยคำว่า...ทำไม...
ไม่เข้าใจถึงความเปลี่ยนแปลง
วันข้างหน้าอาจกลายเป็นคนไม่รู้จักกัน
แต่ก็นั่นแหละ ไม่ได้เกิดเพราะกู
กูพยายามมากแล้ว แต่เจ็บปวดทุกครั้งและไม่ได้อะไรกลับมา
มึงไม่มีความรู้สึก--นึกคิด
แต่กูรู้สึก...กูเสียใจเป็น 3月13日 กัญญ์ภาช่วงนี้ชีวิตดูราบรื่นจริง ๆ เลย
ตื่นขึ้นมาก็ทำกับข้าว
ชงกาแฟ
ทำรายงานไปวัน ๆ
โอ้ แม่เจ้า ช่างเป็นชีวิตที่เงียบสงบอะไรเช่นนี้นะ
หวังว่าคงไม่ใช่คลื่นลมสงบ ก่อนพายุใหญ่จะมาหรอกนะ
เหอะ เหอะ
เดี๋ยววันนี้จะออกไปอ่านหนังสือซะหน่อยดีกว่า
เพราะว่าพรุ่งนี้สอบ Business English
เรื่องง่าย ๆ ที่ไม่ง่ายซะแล้ว
เพราะว่าศัพท์เฉพาะทั้งนั้นเลย
เฮ้ออ..อยากจบแล้วนะเนี้ย
สู้สุดตัวละกันเนาะ
การมองโลกในแง่ดีจะทำให้ชีวิตเรามีความสุขมากขึ้นนะคะ 3月11日 kanphaอุแม่เจ้า
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เข้ามาในบล็อกเลย
แต่ก็นั่นแหละ
วันนี้ฤกษ์งามยามดี เลยแวะเข้ามาซะหน่อย
วันนี้เป็นอีกวันที่ว่าง ๆ หลังจากที่เมื่อวานวุ่นวายทั้งวัน
ช่วงนี้มีความสุขดีค่ะ
สุขกับเรื่องของครอบครัว คนรัก และตัวของเราเอง
แม้บางอย่างจะยังไม่ได้เป็นอย่างที่หวังในวันนี้
แต่ก็คงไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่เกิดขึ้นใช่ไหมล่ะ
เพราะฉะนั้นก็จะสู้ ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ
อีกไม่กี่เดือนก็จะได้ปริญญาใบที่ 2 แล้ว เวลาผ่านไปเร็วชมัด
การมองโลกในแง่ดีช่วยให้ใจเราเป็นสุขมากขึ้นนะคะ
555+
2月24日 ไม่มีอะไร--อยู่ว่างว่างความรัก
ช่างเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนจริง ๆ
การที่คนสองคนจะอยู่กันไป
ด้วยรัก
และ
ความเข้าใจ
มันช่างยากเย็น
แต่ก่อนไม่เคยเห็นว่าการรักษาไว้จะมีความสำคัญยังไง
แต่พอโตขึ้นมา
ก็ได้เข้าใจ
ว่า
การได้มานั้น--ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่
การรักษาไว้ต่างหาก
ที่ยากยิ่ง
คนสองคน
โตมาจากครอบครัวที่ต่าง
พื้นฐานทางความคิดที่ต่าง
การมองโลกที่ต่าง
แต่มีสิ่งเดียวที่เหมือน
คือความรู้สึกที่มีต่อกัน
อืม---
ดูแล้วไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่
ที่จะเข้ากันได้อย่างไม่มีช่องว่าง
-ไม่มีใครครอบครองโลกทั้งใบของใครได้-
แม้ว่าเราอยากจะเข้าไปครอบครองโลกใบนั้นมากแค่ไหน
แต่ก้ต้องระลึกไว้
และต้องเข้าใจ
ทุกคน
ต่างมีชีวิตของตัวเอง
เราก้มีชีวิตของตัวเราเอง
แม้เราจะคิดว่าสามารถให้ใครได้
แต่
แน่ใจแล้วหรอ
ว่าเค้าต้องการจะรับไว้
เพื่อดูแล
มนุษย์เป็นสิ่งที่เปราะบางทางอารมณ์สูง
คำพูดบางคำ
การกระทำบางอย่าง
อาจมีค่าสำหรับบางคน
แต่กับอีกคน
อาจจะไม่มีความหมายอะไรเลย
จงรักตัวเองให้มาก
เพื่อที่จะรักคนอื่นได้
-จำไว้- 2月10日 ถึงใครบางคนที่จากไป--แต่ทิ้งความไม่เข้าใจไว้ให้เรามากมาย---ทำไม การตัดสินใจของใครคนนึงควรจะได้รับความเคารพไม่ใช่หรือ จริงอยู่ที่ความผิดหวัง
นั้นเป็นสิ่งที่ทำร้าย แต่เหตุผลก็ควรจะมีอิทธิพลในการยับยั้งอารมณ์ และความคิดในมุมมองที่แคบได้
ฉันผิด
ฉันยอมรับ
ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่
--destiny wrote the lines together but never join--
แตที่ยังค้างคาคือ
ทำไมเธอไม่เคยเข้าใจฉัน
ความคิด
-- เพียงเพราะไม่พูด มันเป็นแค่
หนึ่งในหลายเหตุผล
ที่ฉันพูดออกไป
ทำไมไม่คิดให้กว้าง
และมองฉันอย่างเข้าใจ
-มากกว่านั้น-
เราทั้งคู่--ไม่มีทางไปกันได้
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
และ
ผ่านไป
ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว
ทำไมไม่ยอมรับ
ทำไม
ต้องดึงดัน
เธอกับฉันดีต่อกันก่อนจากลา
ใช่
มันคือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่กล้าบอก
เหตุผลทั้งหมดที่ฉันมี
ทำไมไม่เข้าใจฉันบ้าง
ฉัน--เสียใจ
เจ็บปวดแค่ไหน
กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น
เธอ
ไม่สัมผัส
ไม่รับรู้บ้างเลยรึไง
หรือว่าสิ่งที่ต้องการ
คือให้ฉันเจ็บปวด
คำขอโทษ---ไม่อาจทดแทนทุกสิ่ง
แต่ฉันก็อยากจะมอบให้แก่เธอ
หวังว่า
เวลา---ความเข้าใจ
จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
--ฉันขอโทษ--
การทำร้ายมันเปนเรื่องแย่จิง-จิง
การถูกทำร้าย
แต่ฉัน
พึ่งจะรุ้ว่า
การที่เราไปทำร้ายคนอื่นนั้น...
เป็นเรื่องที่ทำให้รุ้สึกแย่ยิ่งกว่า
ฉันไม่รุ้ว่าคำขอโทษ
มันจะช่วยอะไรได้ไหม
แต่ถ้าใครคนนั้นรับรุ้ได้
ฉันอยากจะบอกว่า
"ขอโทษ"
สำหรับสิ่งต่าง-ต่างที่ให้มา
แต่ฉันทำเหมือนกับว่ามันไม่มีค่าอะไร
จะว่ายังไงดีล่ะ
ไม่ใช่ว่ามันไม่มีค่า
ไม่มีความหมายหรอกนะ
แต่ว่า
บางที
ต้นไม่ที่ปลูกลงในที่ที่ไม่เหมาะสม
มันก้ไม่เติบโตใช่ไหม
ความรักก้เหมือนกันละมั้ง
มันจะเติบโตได้ดี
ต่อเมื่อเรามอบให้คนที่เหมาะสม
ไม่ใช่เทอที่ไม่ดี ไม่เหมาะสม
ฉันต่างหาก
ที่แย่เกินกว่าจะรับมันไว้
และอยากจะบอกว่า
สิ่งที่เทอตัดสินใจ
เป็นสิ่งที่ถูกแล้ว
เพาะว่าฉันเอง
ก็ไม่อยากทำร้ายเทอมากไปกว่านี้เหมือนกัน
ฉันเอง
เคยเป็นคนที่โดนทำร้ายมาก่อน
ฉันไม่อยากจะทำให้ใครต้องรุ้สึกเจ็บปวดเหมือนฉัน
ฉันจึงหลีกเลี่ยงที่จะไม่รับใจใคร
แต่ก้นั่นแหละ
ในเมื่อเส้นบาง-บางที่เรียกว่าพรมลิขิต
ได้ขีดให้มันต้องเป็นอย่างนี้
สิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้ตอนนี้
คือฉันจะดีกับเทอให้มากที่สุด
เท่าที่คนไม่รักดีคนนึงจะทำได้
ฉันผิดเอง..
ผิดตั้งแต่ต้น
อย่ากล่าวหาฉันเลย
ว่าเล่นกับความรุ้สึกของใคร
เพาะว่าฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำอย่างนั้น
ไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เรื่องราวมันจบลงอย่างนี้
แต่ก้นั่นแหละ
โทษอะไรไม่ได้
ฉันขอโทษโชคชะตาก้แล้ว
ที่ทำให้ฉันต้องทำร้ายเทอ
-ฉันขอโทษ-
ความรัก...
ตอนนี้เทออยู่ไหนนะ
ฉันอ้างว้างเหลือเกิน
กลับมาเร็ว-เร็วเถอะนะ
ฉันจะไม่วิ่งไล่ตามเทออีกต่อไปแร้ว
แต่ฉันจะเฝ้ารอเทออย่างเงียบ-เงียบ
อยู่ตรงนี้นะ..ความรัก
ฉันรออยู่ตรงนี้
ไม่ไปไหน
ฉันรอ... 8月16日 เพราะว่าเราทุกคนต่างมีอดีต..แต่
" ถ้าเจ้าเฝ้าคิดถึงแต่อดีต
แล้วเจ้าจะหาอนาคตได้อย่างไร "
เป็นไงล่ะ งิงิ คมซ้า
ไปเอาของใครมาวะ
จำไม่ได้
สงสัยว่าในการ์ตูน
5555+
ป่วงไปแล้นกู
7月26日 จะขอเอาคำว่ารักทุกคำที่ฉันได้เคยเอ่ย...มันเป็นเรื่องธรรมดาสินะ
ที่เราจะต้องพบเจอกับความรัก
..ที่เจ็บปวด
..ที่สุขสม
..ที่ร้องไห้
..ที่ยิ้มแย้ม
แต่รักทุกครั้งที่ผ่านมา
ทุกครั้ง...
ต้องผ่านไป
..ดินแดนแห่งความรัก..
จะมีอยู่จริงรึป่าวนะ
คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง
คงมีใครซักคนรออยู่ ตรงนั้น คงมีความหมายใด ซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ เจ็บมาแล้วตั้งกี่ครั้ง เมื่อความหลังพังทลาย จะมีใครที่เป็นคนสุดท้าย เธอคนนั้นอยู่แห่งไหน จะไกลแสนไกลเท่าไหร่ ก็จะไปที่ดินแดนแห่งนั้น จะขอเอาคำว่ารัก ทุกคำที่ฉันได้เคยเอ่ย จะขอมันคืนจากใครที่เคยผ่านเข้ามา จะขอรวมคำว่ารักเหล่านี้ ทวีความหมายและคุณค่า จะขอเอามามอบไว้ให้เธอผู้เดียว ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทราย ไกลเท่าไหร่จะไปให้ถึง คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง คงมีใครซักคนรออยู่ ตรงนั้น คงมีความหมายใด ซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ ข้ามขอบฟ้าหรือขุนเขา ข้ามแผ่นน้ำทะเลกว้างใหญ่ แต่ฉันจะไปหาเธอ ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทราย ไกลเท่าไหร่จะไปให้ถึง คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง... นั่นสินะ
คงจะมีรักจริงรออยู่ที่ดินแดนใดซักแห่ง...
ฉันจะรอนะ...
- ความรักของฉัน -
7月11日 ถึงใครบางคน---หลาย ๆ คน ในแต่ละก้าวของชีวิตคนเรา
ย่อมมีใครต่อใครผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
บางคนอยู่และรับรู้เรื่องราวไปกับเรา
แต่
บางคนก็เดินจากไป...
ทั้งที่เค้าเลือกเดินจากไป
และ
เราเลือกให้เค้าจากไป
คนทุกคนมีเส้นทางเป็นของตัวเอง
คำสัญญาจากปากคน...มันคือสิ่งไม่แน่นอน
ในบางช่วงเวลา
คำสัญญาอาจทำได้
และในบางช่วงเวลาอาจทำไม่ได้
เมื่อมีสิ่งที่ต้องการมากกว่าเข้ามาในชีวิต
ซึ่งก็ทำได้แค่ - ปล่อยไป -
เพราะต้องย้ำว่า
" คนทุกคนมีเส้นทางของตัวเอง "
ไม่มีใครอยู่กับเราตลอดเวลาและตลอดไป
นอกจากตัวเราเอง
ขอบคุณใครหลาย-หลายคน
ที่เข้ามาในชีวิต
เข้ามาทั้งในช่วงที่มีความสุขและมีความทุกข์
ขอบคุณที่ทำให้ความทรงจำเหล่านั้น
เป็นความทรงจำที่งดงาม
อยากจะบอกไว้
ในคำว่ามิตรภาพ
จะเลือกเก็บแต่ความทรงจำดี-ดีเสมอ
ถึงใครบางคนที่ทำให้ฉันยิ้มได้
บางครั้ง
-คำรัก- จากฉันก็ไม่สำคัญเท่าความรู้สึก
การกระทำย่อมแสดงอะไร-อะไรในความหมายได้ดีกว่าคำพูด
" จิตมนุษย์นั้นไซร้ยากแท้หยั่งถึง "
ยอมรับ
ว่าในบางครั้ง
ฉันเองก็ไม่สามารถตอบความรู้สึกใดของตัวฉันเองได้
ฉันเคยเจ็บหนัก เพราะคำรัก
ขอให้เข้าใจบ้างเท่านั้น
ว่าฉันอยากปล่อยใจให้มันล่องลอยไปตามสบาย
ไม่อยากจะผูกติดมันไว้กับอะไร-สิ่งไหน
อยากจะปล่อยให้มันล่องลอยสูงไป
ตามที่มันปรารถนา
เพราะมีแต่ใจเท่านั้นที่ปรารถนาไม่รู้จบ
และจินตนาเท่านั้นที่ตอบสนองมันได้ไม่รู้จบเช่นกัน
ฉันขอรักตัวเองให้มากพอก่อน
และวันนั้นฉันจะรักเธอ
พ่อ-แม่
หนูโชคดีแค่ไหน
ความรัก
ความเข้าใจที่ให้...
มากมายเสมอมา
ฉันมีอะไรในใจมากมาย
แต่ขอเก็บไว้
รู้เพียงแค่ตัวเรา
น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
เพราะสุดท้ายแล้ว
ก็เหลือแค่ตัวเราเอง
- 6月18日 กรูกล้ายจาตายแว้ววววว...วันนี้...
เป็นวันที่ข้าพเจ้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด
55555555555+
มีคนมากมายเตือนมาว่า
เด๋วมึงกะไม่ได้แก่ตายหรอก
วันนี้
ทำให้รู้สึกรักตัวกลัวตายขึ้นมาจิง ๆ
เพราะอะไรน่ะหรอ
เพราะว่าวันนี้ข้าพเจ้าตื่นมาพร้อมกับ
อาการเวียนหัวอย่างแรง
จนอ้วกแตกอ้วกแตนไปปะมานสี่-ห้ารอบ
กว่าจะกระเสือกกระสนไปหาหมอได้
...
ก้อเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ไปถึงใจก้อตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ว่า
กรูจะโดนหมอด่าไม๊เนี้ย
เพราะไอ่คนก่อนหน้ากะลังโดนหมอด่าอยู่
5555555555+
ปรากฎว่า
ไม่โดนเว้ย
(คริ คริ รอดตัวไปกรู)
เมื่อคุนหมอวินิจฉัยออกมา
ปรากฎว่าข้าพเจ้าน้ำตาลในเลือดต่ำ
55555555555+
(นิกรูแก่ขนาดนี้แล้วเรอะเนี้ย)
ที่จริงเพราะมะวานตากแดดทำงาน
และร่างกายขาดน้ำอย่างแรง
อีกทั้ง
กระเพาะกำเริบกรดมันออกมามากเกินไป
(กะเพาะว่ารักเธอ คริ คริ)
ทีนี้
การที่เอาเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง เพราะว่าอยากให้เพื่อน ๆ ทุกคนดูแลตัวเองดี-ดีนะ ถึงแม้ว่าหนูจะรักทุกคน แต่ก็ไม่สามารถดูแลทุกคนได้ตลอดเวลานะคะ
จุ๊บ-จุ๊บ
6月6日 วงเหล้ากับข้าพเจ้าจะว่าไปก็ประหนึ่งว่าจะแยกกันไม่ออก
อันนี้ก็ไม่ทราบว่าทางพ่อหรือทางแม่ที่ปลูกถ่ายยีนส์มาให้
5555555555+
แต่ว่าจะอย่างไรก็แล้วแต่
ต้องขอขอบพระคุณ
( คริ คริ )
เฮ้อ...
อันว่าอาการอยากเลิกแต่เลิกไม่ได้นี่
เป็นอาการที่ไม่ทรมานแต่ว่ามันสะกิดใจตะหงิด-ตะหงิด
ไม่ได้ต้องการคำแนะนำ
( เพราะกรูก็ไม่ได้อยากเลิกเจง-เจง 55+)
แต่ว่าเรื่องเงินนี่สิทำหนักใจ -_-"
จะอย่างไรก็ตามอันว่าสุราและอาหารตาอันดาษระดื่นนั้นมีทั่วไป
เพราะฉะนั้นก็จงเสพสมเสียให้พอ
เพราะความชราและอารมณ์อยากนั้นมันไม่จีรังดอก
อย่าให้ต้องหันกลับมาอีกที
ก็แก่เสียจนไม่มีแรงทำอะไรแล้วนอกจาก...
นั่งอ่านหนังสือพิมและจิบน้ำขิงไปวัน-วัน
555555555+
ปล. คุณพ่อ คุณแม่ขา....หนูสัญญาว่าไม่เกิน 40 (5555555555555555+ กว่าจะถึงตอนนั้นพ่อ-แม่กรูก็คงปลงได้ละล่ะ)
5月28日 ถึงเพื่อนผู้หลงทางถึงเพื่อนผู้หลงทาง
ไม่มีใครที่ไม่รู้ว่าควรทำอะไร
มีแต่คนที่รู้แล้วไม่ทำ
ไม่มีอะไรบนโลกเกิดขึ้นได้..โดยที่เราไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร
มีเพียงแค่..เรารู้แต่เรา "เลือก" ที่จะหลอกตัวเองว่า..เราไม่รู้
การ-ยอมรับ-ในสิ่งที่เกิดขึ้น บางทีก็ยากกว่าการ-หลอก-ตัวเองมาก
แต่เคยได้ยินไหม
เรือจะปลอดภัยที่สุดเมื่อมันอยู่ที่ท่า
แต่
ความจริงก็คือ
เรือไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อที่จะจอดอยู่ในท่าเรือ
มันถูกสร้างขึ้นเพื่อล่องไปกลางทะเล
มันอาจจะต้องเจอทั้งคลื่น ลม โขดหิน หรือบางครั้ง..พายุ
มนุษย์เราก็เช่นกัน
ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ได้รับการปกป้อง
แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อต้องเผชิญกับหลายสิ่งหลายอย่าง
และบางครั้ง...พายุ
เธอ...เพื่อนรัก
ฉันรู้..ความรักมีหลากหลายรูปแบบ
และมีอยู่เพียงรูปแบบเดียวที่มักจะทำร้ายมนุษย์เราได้อย่างแสนสาหัส
แต่เธอก็รู้ใช่ไหม
ว่าไม่มีสิ่งใดที่หยุดกาลเวลาบนโลกใบนี้ได้
นอกจาก
...
ความคิด
เพื่อนรัก
ฉันไม่อาจอยู่ตรงนั้น เพื่อพร่ำรำพันปลอบโยนเธอได้
เพื่อนรัก
มือของฉันไม่อาจคอยซับน้ำตาของเธอได้ตลอดเวลา
เพื่อนรัก
แม้ว่าฉันรักเธอมากมายเท่าใด
แต่ฉันก็ไม่สามารถเสกสรรค์ให้เธอหายเจ็บปวดได้
เรื่องบางเรื่อง
ต้องใช้เวลายาวนาน
กว่าที่เราจะ "เรียนรู้" และ "เข้าใจ" มัน
และต้องใช้เวลายาวนานมากกว่าหลายเท่านัก
เพื่อที่จะ - ยอมรับ - มันให้ได้
แต่เธอก็รู้ใช่ไหม..
ว่าวันนึงเธอจะ เรียนรู้ เข้าใจ และยอมรับ มันได้
ต่อให้คนทั้งโลกป้องปากตะโกนเพื่อบอกให้เธอทำอะไร
มันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม..
ถ้าเธอไม่ทำ
การพยายามทำนั้นอาจยาก
แต่ความสำเร็จที่ได้รับนั้น...สวยงามนัก
ฉันไม่อาจสร้างสรรค์ถ้อยคำสวยงาม
เพื่อทำให้เธอหายเศร้า-เสียใจได้
แต่สิ่งที่ฉันทำเพื่อเธอเสมอ
คือ...รักเธอ...
มนุษย์เรา...กว่าจะเติบโต แข็งแกร่ง และยิ่งใหญ่ได้นั้น
ไม่ใช่เพียงเพราะผ่าน อะไร-อะไร ในชีวิตมามาก
แต่มัน..ต้องมีการเรียนรู้
หากสิ่งที่เคยผ่านมา ไม่ได้สอนอะไรให้แก่เราเลย
นั้นก็มีค่าเท่ากับ การไม่เคยผ่านอะไรมา นั่นเอง
โดยเฉพาะ ความเจ็บปวด
-ความเจ็บปวด-
สำหรับฉัน
มันคือการเรียนรู้บทที่ยิ่งใหญ่
เพราะมันนำพาหลายสิ่งหลายอย่างเข้ามาสู่ชีวิตฉัน
- น้ำตา
- การร้องไห้
- ความเจ็บปวด
- ความเศร้า
- ความเสียใจ
- ความเสียดาย
ใช้เวลามากมายเพื่อคิดถึงสิ่งที่ไม่มีวันได้คืน
รวมถึงนำพา
- เพื่อน -
- การเรียนรู้ -
- การเข้าใจ -
- การยอมรับ -
เข้ามาในชีวิตของฉันด้วย
ดวงอาทิตย์
แม้แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลนี้...ดวงอาทิตย์
ก็ยังมีวันตก
แต่ก็อีกนั่นแหละ ไม่ยาวนาน
เดี๋ยวก็ขึ้นใหม่ในยามรุ่งอรุณ
ไม่น่าแปลกที่ช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตกท้องฟ้าจะแลดูเศร้า
และดูแข็งแกร่งอย่างอ่อนโยนในเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้นในวันใหม่
ในวัน-วันนึงมีอะไรเกิดและดับ
เปลี่ยนแปลง
เป็นล้าน-ล้านอย่าง
และเราก็เป็นแค่สิ่งหนึ่งในล้าน-ล้านอย่างเท่านั้นเอง
โลกเราไม่หยุดนิ่งทั้งกลิ้งกลม
จงทำใจสงบนิ่ง..อย่ากลิ้งตาม
(พระท่านว่าไว้)
5月27日 ก้าวเดินวันที่ฉันต้องเติบโตและก้าวเดิน
มันดูยากจังนะ...กับการยอมรับกับตัวเราเองว่า เราโตแล้ว
คำว่าโตแล้วไม่ได้หมายความว่าเอาตัวเลขที่เราเรียกกันว่าอายุมาเป็นตัวตัดสิน
แต่ในความหมาย คือ การต้องเรียนรู้ที่จะโต และ รับผิดชอบ
รับผิดชอบ...คำ-คำนี้ มันดูโหดร้ายจัง
ในวินาทีที่คำ-คำนี้ถ่าโถมเข้ามา
สับสน
หวั่นไหว
เครียด
และสุดท้าย
ปรับตัว
พยายามยอมรับกับการเปลี่ยนแปลง
เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ใหญ่บางคนถึงเลือกที่จะเก็บเวลาในวัยเด็กเอาไว้กับตัว
และไม่ยอมให้ใคร หรือ อะไรมาพรากมันไป
เพราะในวัยเด็ก หีบเพลงจะยังคงดัง และเพราะสำหรับเราเสมอ
ฉันจะเป็นยังไงนะในวันข้างหน้า
เหนื่อยจัง..
" ขอพื้นที่เล็ก-เล็ก "
ตลอดไป...ได้ไหมนะ
5月23日 "ละไว้ในฐานที่เข้าใจ">> I wanna said something sweet but "La WaI nAi TaaN T' KaO jAi" <<
เช้าก็โทรไปหาเมื่อไหร่จะตื่น เหมือนเป็นนาฬิกาบอกเวลาเธอต้องฟื้น
ตอนสายก็มาเจอมีแต่เราไม่มีคนอื่น จะดูหนังหรือฟังเพลงเซ็งก็มาฉันรออยู่
เธอหิวตอนไหนกินอะไรก็ฉันรู้ เธอเหงาคนเดียวฉันจะไปเหงาเป็นคู่
วันไหนเธองอนใจมันรุ่มร้อนต้องง้อเธอ
แล้ววันนี้มาถามฉันทำไม ว่าคิดยังไง จำเป็นมั้ยที่ต้องบอก
แค่เห็นรอยยิ้มเธอนั้นฉันก็พอใจ รู้สึกอย่างไร เท่าไร แค่ไหน
ไม่บอกเธอได้ไหม ไม่บอกเธอได้ไหม
อยากเก็บมันไว้ เอาไว้ให้นาน-นาน กลัวเธอไม่ซึ้ง บอกไปก็เท่านั้น
"แค่นี้รู้กัน...ละไว้ในฐานที่เข้าใจ"
รอฉันได้ไหม ไว้วันหลังแล้วค่อยบอก เก็บไว้ตรงนี้ เป็นอย่างนี้ในใจฉัน
แค่รู้เอาไว้ได้ใกล้เธอแล้วใจสั่น ประมาณอย่างนี้รู้สึกดี-ดีที่มีเธอ
เพลงนี้ความหมายดีมั่กๆ ฟังเมื่อไหร่ก็รู้สึกดี...
...ขอบใจนะ...
^_^ ^_^
5月15日 แผ่นฟ้า ผืนดิน และแผ่นน้ำถือวิสาสะเข้ามาอีกแล้วนะ...
พอดีมีอะไรอยากให้อ่านอีกแล้วอ่ะ..ยังไงก็บอกหน่อยละกันนะว่าคิดว่าไงหลังจากที่อ่านแล้ว
(ออกแนวสับสนรึป่าว..สรุปว่าสดใสอยู่แล้วใช่มั้ย...ไม่ได้ต่างไปจากเดิมเลยใช่มั้ย
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกจะต่างไม่ต่างยังไง..ก็จะขออยู่อย่างนี้ละกันนะ)
เคยรู้สึกไหมว่าทำไมเวลาฝนตกถึงรู้สึกเศร้า
และคิดถึงคนที่เรารัก พอดีมีนิทานแห่งความรัก ความผูกพัน
ระหว่างแผ่นฟ้า ผืนดิน และแผ่นฟ้า มาเล่าให้ฟัง
เรื่องมีอยู่ว่า...แผ่นฟ้า ผืนดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนสนิท
อยู่รวมกันเป็นก้อนเดียว แต่แล้วฟ้าก็เริ่มแยกตัวออกไป...
เพื่อค้นหาความกว้างใหญ่ของจักรวาล
วันเวลาผ่านไป...แผ่นฟ้าก็ยิ่งแยกตัวออกไปไกลยิ่งขึ้น
ผืนดิน กับ ผืนน้ำ รู้สึกคิดถึงท้องฟ้ามาก
แต่ว่าท้องฟ้าอยู่สูงเกินกว่าที่จะไปหาได้
เมื่อพระอาทิตย์รู้ความจริงเข้าเลยช่วยเหลือ
โดยทำให้น้ำระเหยกลายเป็นไอลอยขึ้นไปสู่ท้องฟ้า
เพื่อบอกท้องฟ้าว่า เราสองคน
"คิดถึงเธอมาก"
ท้องฟ้ารู้สึกตื้นตันมาก เมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่..ในขณะเดียวกัน
ก็เสียใจที่มาไกลเกินเท่าที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว
ทำได้อย่างมากก็แค่เพียงใช้กำลังทั้งหมดของตนส่งน้ำสู่พื้นดิน
เพื่อบอกว่า..."ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน"
น้ำจึงกลั่นลงมาเป็นสายฝน และนี่แหละคือ
สาเหตุที่คนเรามักคิดถึง น้ำที่เรารัก และผูกพันเสมอเวลาฝนตก
ตอนนี้ฝนกำลังตกอยู่หรือป่าว แล้วกำลังคิดถึงใครอยู่หรือป่าว
|
|
|
